De mythe van blauw
In de natuur komen blauwe bloemen in overvloed voor, maar de roos blijft een opvallende afwezige. Eeuwenlang hebben kwekers geprobeerd via traditionele veredeling een blauwe variëteit te creëren, maar zonder succes.
De biologische verklaring is simpel: rozen missen het specifieke enzym dat het blauwe pigment delphinidine produceert. Zonder dit pigment is het genetisch onmogelijk voor een roos om blauw te kleuren.
Wetenschap grijpt in
Dankzij genetische modificatie is het mysterie veranderd in een industrieel proces. Door genen van andere planten, zoals viooltjes of petunia’s, in het DNA van de roos te plaatsen, zijn wetenschappers erin geslaagd om het gewenste pigment te produceren.
Het resultaat is echter zelden de helderblauwe kleur waar bloemisten op hopen. De meeste ‘blauwe’ rozen die commercieel worden aangeboden, hebben in werkelijkheid een dieppaarse of lila tint. De kleur wordt sterk beïnvloed door de zuurgraad van de celvacuolen in de bloemblaadjes.
Marketing versus biologie
De markt voor deze bloemen is groot, wat vaak leidt tot creatieve marketing. Veel rozen die als ‘blauw’ worden verkocht in winkels, zijn simpelweg witte rozen die na de oogst zijn behandeld met blauwe kleurstof.
Echte genetisch gemodificeerde exemplaren zijn zeldzaam en in veel landen, waaronder binnen de Europese Unie, onderworpen aan strikte regelgeving voor import en verkoop. Wat we in de winkel zien, blijft daarom vaak een optische illusie.
